İnsanların dengeleri ne kadar da bozulabiliyor veya yerine gelebiliyormuş meğer. Geçenlerde tam dedim ki "Gene dibe battık, bu sene de dersler beter", evvel gün bir şeyler oldu. Benim matematikten hiç ümidim yoktu. Diğer dersler de ondan dolayı güme gidecek diyordum. Derken cuma günü notları topladım, cumartesi de matematiğe çalışmaya başladım.
Bir baktım ki, çözdükçe çözebiliyorum. Kafam basmaz sandığım bir çok soruyu kotarabiliyorum. Gaz geldi. Az ama öz çalıştım şu iki gündür. Cuma günü bulutlu bir hava hakimken içimde, bugün gayet neşeli, temiz, güneşli bir hava var aklımın kubbesinde.
Aslında burada gördüğüm şey, insanın ne kadar kolay büyük karamsarlıklardan uzaklaşabildiği. Bir işi yapmadığım zaman, o iş büyüyor, büyüyor, tüm beyin hücrelerimi meşgul eden, omuzlarıma kilolarca yük getiren bir hale geliyor. Fakat ne zaman o iş konusunda bir şeyler yapıyorum, çaba gösteriyorum, o zaman herşey çok daha güzel görünmeye başlıyor önümde.
Belki de "bu bildiğimiz şeyler" diyorsunuz ama gerçekten de insan çalışmalı. Boş durmamalı. Kafanız bozuksa kendinizi anladığınız bir işe verin. Veya bir işten anlamak için uğraşın. Dağıtın fikrinizi, başka bir şeylere yoğunlaşın. Asla statik düşünmeyin. Asla statik kalmayın. Devamlı yeniliklere açık olun, yosun tutmayın. Bu şekilde akıl sağlığınızın kullanım ömrü daha uzun olacaktır :)
Unutmayın: İşleyen demir ışıldar!